Cynhyrchir pibellau dur trwy ddau ddull gwahanol a fyddai yn y pen draw yn arwain at naill ai bibell wedi'i weldio neu ddi-dor. Yn y ddau ddull, mae dur amrwd yn cael ei daflu gyntaf i ffurf gychwyn fwy ymarferol. Yna caiff ei wneud yn bibell trwy ymestyn y dur i mewn i diwb di-dor neu orfodi'r ymylon at ei gilydd a'u selio â weld. Cyflwynwyd y dulliau cyntaf ar gyfer cynhyrchu pibellau dur yn gynnar yn y 1800au, ac maent wedi esblygu'n raddol i'r prosesau modern heddiw.
Bob blwyddyn, cynhyrchir miliynau o dunelli o bibell ddur. Mae ei amlochredd yn ei wneud y cynhyrchion a ddefnyddir amlaf yn y diwydiant dur. Gellir dod o hyd i bibellau dur mewn ystod o leoedd. Gan eu bod yn gryf, fe'u defnyddir o dan y ddaear ar gyfer cludo dŵr a nwy ledled dinasoedd a threfi. Fe'u cyflogir hefyd ym maes adeiladu i amddiffyn gwifrau trydanol. Yr hyn sy'n ddiddorol am bibellau dur yw y gallant fod yn gryf ac yn ysgafn. Mae hyn yn eu gwneud yn ddelfrydol i'w defnyddio wrth gynhyrchu ffrâm beic. Gellir dod o hyd i bibellau dur hefyd mewn automobiles, unedau rheweiddio, systemau gwresogi a phlymio, polion fflagiau, lampau stryd, a meddygaeth i enwi ond ychydig. Mae pibellau wedi cael eu defnyddio ers miloedd o flynyddoedd. Mae'n debyg mai amaethwyr hynafol oedd y defnydd cyntaf i ddargyfeirio dŵr o afonydd a nentydd i'r caeau. Awgrymir hefyd bod y Tsieineaid yn defnyddio pibellau cyrs ar gyfer cludo dŵr i'r lleoliadau a ddymunir mor gynnar â 2000 CC
Gellir olrhain datblygiad y pibellau dur weldio modern yn ôl i ddechrau'r 1800au. Yn 1815, dyfeisiodd William Murdock system lampau llosgi glo. I ffitio dinas gyfan Llundain gyda'r goleuadau hyn, ymunodd Murdock â'r casgenni o fysgedau a daflwyd a defnyddio'r biblinell barhaus hon i gludo'r nwy glo. Pan fu ei system oleuadau yn llwyddiannus roedd mwy o alw am diwbiau metel hir. Er mwyn cynhyrchu digon o diwbiau i ateb y galw hwnnw, bydd ystod o ddyfeiswyr yn gweithio ar ddatblygu prosesau gwneud pibellau newydd. Patentwyd dull nodedig cynnar ar gyfer cynhyrchu tiwbiau metel yn gyflym ac yn rhad gan James Russell ym 1824. Yn y dull hwn, creodd diwbiau trwy uno gyferbyn ag ymylon llain haearn fflat. Cafodd y metel ei gynhesu gyntaf nes ei fod yn hydrin. Yna mae ei ymylon yn cael eu plygu gyda'i gilydd a'u weldio gan ddefnyddio morthwyl gollwng. Gorffennwyd y bibell trwy ei phasio trwy rigol a melin rolio. Fodd bynnag, ni ddefnyddiwyd dull Russell yn hir oherwydd yn y flwyddyn ganlynol, datblygodd Comenius Whitehouse ddull gwell ar gyfer gwneud tiwbiau metel. A elwir yn broses weldio casgen, ei broses yw sylfaen y gweithdrefnau gwneud pibellau heddiw. Yn y dull hwn, cynheswyd a thynnwyd dalennau tenau o haearn trwy agoriad siâp côn. Wrth i'r metel fynd trwy'r agoriad, cyrliodd ei ymylon i fyny a chreu siâp pibell. Cafodd y ddau ben eu weldio gyda'i gilydd i orffen y bibell.
Mae pibell wedi'i weldio yn cael ei ffurfio trwy rolio stribedi dur trwy gyfres o rholeri rhigol sy'n mowldio'r deunydd i siâp crwn. Nesaf, mae'r bibell heb ei drin yn mynd trwy weldio electrodau. Mae'r dyfeisiau hyn yn selio dau ben y bibell gyda'i gilydd. Agorwyd y broses hon yn yr Unol Daleithiau ym 1832 yn Philadelphia. Yn raddol, gwnaed rhai gwelliannau yn null y Tŷ Gwyn. Cyflwynodd John Moon un o'r datblygiadau arloesol pwysicaf ym 1911. Awgrymodd y dull proses barhaus y gallai ffatri weithgynhyrchu gynhyrchu pibell mewn nant ddiderfyn. Adeiladodd beiriannau at y diben penodol hwn a mabwysiadodd llawer o gyfleusterau gweithgynhyrchu pibellau. Wrth i'r prosesau tiwbiau weldio gael eu datblygu, mae'r angen am bibellau metel di-dor yn codi. Pibellau di-dor yw'r rhai nad oes ganddynt wythïen wedi'i weldio. Fe'u gwnaed gyntaf trwy ddrilio twll trwy ganol silindr solet. Datblygwyd y dull hwn ar ddiwedd y 1800au. Roedd y mathau hyn o bibellau yn ddelfrydol ar gyfer fframiau beic oherwydd bod ganddyn nhw waliau tenau, maen nhw'n ysgafn ond yn gryf. Ym 1895, adeiladwyd y planhigyn cyntaf i gynhyrchu tiwbiau di-dor. Wrth i weithgynhyrchu beic ildio i weithgynhyrchu ceir, roedd angen tiwbiau di-dor o hyd ar gyfer llinellau gasoline ac olew. Gwnaed y galw hwn hyd yn oed yn fwy wrth i ddyddodion olew mwy gael eu darganfod.
Mor gynnar â 1840, gallai gweithwyr haearn gynhyrchu tiwbiau di-dor eisoes. Mewn un dull, cafodd twll ei ddrilio trwy filed crwn metel solet. Yna cafodd y biled ei gynhesu a'i dynnu trwy gyfres o farwolaethau a oedd yn ei estyn i ffurfio pibell. Roedd y dull hwn yn aneffeithlon oherwydd ei bod yn anodd drilio'r twll yn y canol. Arweiniodd hyn at bibell anwastad gydag un ochr yn fwy trwchus na'r llall. Yn 1888, dyfarnwyd patent i ddull gwell. Yn y broses hon, cafodd y biliau solet ei gastio o amgylch craidd brics gwrth-dân. Wrth oeri, tynnwyd y fricsen gan adael twll yn y canol. Ers hynny mae technegau rholer newydd wedi disodli'r dulliau hyn.
