Cafodd y pibellau galfanedig a osodwyd ar linellau dŵr rhwng 1880 a 1960 eu trochi mewn sinc tawdd, sy'n digwydd yn naturiol. Mae sinc sy'n digwydd yn naturiol yn amhur, felly cafodd y pibellau hyn eu batio mewn sinc a oedd hefyd yn cynnwys amhureddau plwm ac eraill. Roedd y cotio sinc yn ymestyn oes y pibellau dur, ond ychwanegodd ychydig bach o blwm a sylweddau eraill a allai o bosibl niweidio trigolion.
Yn ogystal, pe bai'ch pibellau galfanedig erioed wedi'u cysylltu â phlymio plwm (gan gynnwys llinellau gwasanaeth) mae mwy o achos pryder. Gallai'r cyrydiad y tu mewn i bibellau dur galfanedig fod wedi dal darnau bach o'r plwm. Hyd yn oed pe bai'r pibellau plwm yn cael eu tynnu flynyddoedd yn ôl, gallai'r pibellau dur galfanedig ryddhau'r plwm wedi'i ddal yn llif y dŵr o bryd i'w gilydd. Ni roddodd Chicago y gorau i ddefnyddio pibellau plwm ar gyfer llinellau gwasanaeth tan 1986, ac amcangyfrifir bod 400,000 o linellau gwasanaeth plwm yn dal i gael eu defnyddio yn Chicago yn unig.
Yr unig ffordd i sicrhau nad yw plwm yn cael ei symud o blymio i dapio mewn cartref penodol yw disodli'r plymwaith galfanedig ac unrhyw linellau gwasanaeth plwm yn llawn.
