Mae pobl wedi defnyddio pibellau am filoedd o flynyddoedd. Efallai mai amaethwyr hynafol oedd y defnydd cyntaf a oedd yn dargyfeirio dŵr o nentydd ac afonydd yn eu caeau. Mae tystiolaeth archaeolegol yn awgrymu bod y bibell corsen Tseiniaidd a ddefnyddir i gludo dŵr i leoliadau a ddymunir mor gynnar â thiwbiau Clay 2000 CC a ddefnyddiwyd gan wareiddiadau hynafol eraill wedi'u darganfod. Yn ystod y ganrif gyntaf AD , adeiladwyd y pibellau plwm cyntaf yn Ewrop. Mewn gwledydd trofannol, defnyddiwyd tiwbiau bambŵ i gludo dŵr. Defnyddiodd Americaniaid coloniaidd pren at ddiben tebyg. Yn 1652, gwnaed y gwaith dŵr cyntaf yn Boston gan ddefnyddio logiau gwag.
Gellir olrhain datblygiad y bibell ddur weldio modern yn ôl i'r 1800au cynnar. Yn 1815, dyfeisiodd William Murdock system lamp llosgi glo. I gyd-fynd â dinas gyfan Llundain gyda'r goleuadau hyn, ymunodd Murdock â'r casgenni oddi wrth gyhyrau wedi eu daflu. Defnyddiodd y biblinell barhaus hwn i gludo'r nwy glo. Pan brofodd ei system goleuo llwyddwyd i greu mwy o alw ar gyfer tiwbiau metel hir. I gynhyrchu digon o diwbiau i ateb y galw hwn, mae amrywiaeth o ddyfeiswyr yn gweithio i ddatblygu prosesau gwneud pibellau newydd.
Patentiwyd y dull nodedig cynnar ar gyfer cynhyrchu tiwbiau metel yn gyflym ac yn rhad gan James Russell ym 1824. Yn ei ddull, crewyd tiwbiau trwy ymuno gyda ymylon gyferbyn â stribed haearn gwastad. Cafodd y metel ei gynhesu yn gyntaf nes ei bod yn anhyblyg. Gan ddefnyddio morthwyl gollwng, mae'r ymylon yn cael eu plygu ynghyd a'u weldio. Cafodd y bibell ei orffen trwy ei basio trwy rwyg a melin dreigl.
Ni ddefnyddiwyd dull Russell yn hir oherwydd yn y flwyddyn nesaf, datblygodd Comelius Whitehouse ddull gwell ar gyfer gwneud tiwbiau metel. Y broses hon, o'r enw y broses butt-weld yw'r sail ar gyfer ein gweithdrefnau pibellau presennol. Yn ei ddull, cafodd taflenni tenau o haearn eu gwresogi a'u tynnu trwy agoriad siâp côn. Wrth i'r metel fynd trwy'r agoriad, roedd ei ymylon yn crynhoi a chreu siâp bibell. Roedd y ddau ben wedi'u weldio gyda'i gilydd i orffen y bibell. Agorwyd y ffatri gweithgynhyrchu cyntaf i ddefnyddio'r broses hon yn yr Unol Daleithiau ym 1832 yn Philadelphia.
Yn raddol, gwnaed gwelliannau yn y dull Whitehouse. Cyflwynwyd un o'r arloesiadau pwysicaf gan John Moon ym 1911. Awgrymodd y dull proses barhaus y gallai planhigyn gweithgynhyrchu gynhyrchu pibell mewn ffrwd ddiwygiedig. Adeiladodd beiriannau ar gyfer y pwrpas penodol hwn ac fe'i mabwysiadwyd gan lawer o gyfleusterau gweithgynhyrchu pibell.
Er bod y prosesau tiwb weldio yn cael eu datblygu, mae angen pibellau metel di-dor yn codi. Pibellau di-dor yw'r rhai nad oes ganddyn nhw haen weldio. Fe'u gwnaed gyntaf trwy drilio twll trwy ganol silindr solet. Datblygwyd y dull hwn yn hwyr yn y 1800au. Roedd y mathau hyn o bibellau yn berffaith ar gyfer fframiau beic oherwydd bod ganddynt waliau tenau, yn ysgafn ond yn gryf. Ym 1895, adeiladwyd y planhigyn cyntaf i gynhyrchu tiwbiau di-dor. Wrth i weithgynhyrchu beic arwain at weithgynhyrchu ceir, roedd angen tiwbiau di-dor o hyd i linellau olew gasoline. Gwnaethpwyd y galw hwn hyd yn oed yn fwy gan fod dyddodion olew mwy yn dod o hyd.
Cyn gynted ag 1840, gallai gweithwyr haearn eisoes gynhyrchu tiwbiau di-dor. Mewn un dull, cafodd twll ei drilio trwy fetel crwn, metel crwn. Yna cafodd y biled ei gynhesu a'i dynnu trwy gyfres o farw a oedd yn ymestyn iddo i ffurfio pibell. Roedd y dull hwn yn aneffeithlon oherwydd ei bod yn anodd drilio'r twll yn y ganolfan. Arweiniodd hyn at bibell anwastad gydag un ochr yn fwy trwchus na'r llall. Yn 1888, dyfarnwyd patent i ddull gwell. Yn y broses hon, cafodd y bilio solet ei daflu o gwmpas craidd brics tân. Pan gafodd ei oeri, cafodd y brics ei dynnu gan adael twll yn y canol. Ers hynny mae technegau rholer newydd wedi disodli'r dulliau hyn.
Darllenwch fwy: http://www.madehow.com/Volume-5/Steel-Pipe.html#ixzz5aZ4rzMys






